Killer Infinite: killer sudoku, które nigdy się nie kończy

Uwielbiam Killer Sudoku. Mam też do niego pretensję i chwilę zajęło mi przyznanie, o co właściwie chodzi. Pojedyncza łamigłówka Killer ma swój kształt. Otwarcie jest trudne, czasem na tyle, że utykasz, zanim postawisz pierwszą cyfrę. Środek to ta dobra część, w której klatki zaczynają ze sobą rozmawiać, a liczby wskakują na miejsce. Koniec to sprzątanie. Wtedy łamigłówka jest właściwie rozwiązana, a ty tylko ją zapisujesz.

To otwarcie zniechęca ludzi. Żadnych podanych cyfr, tylko klatki i sumy. Patrzysz na pustą planszę i czekasz na punkt zaczepienia, a jeśli nie znasz jeszcze sztuczek z klatkami, to czekanie potrafi być całą grą. (Jeśli to o tobie, przewodnik po klatkach killer przeprowadza przez te wymuszone.)

Zakończenie to cichszy rodzaj rozczarowania. Trudne myślenie masz za sobą, napięcie znika, a ostatnia garstka kratek to formalność. Więc ta część, dla której naprawdę gram, czyli środek, siedzi między murem z przodu a wzruszeniem ramion z tyłu.

Więc zbudowałem Killer Infinite. To się nie kończy. Kiedy kończysz planszę, następna wsuwa się po skosie, a obie siatki dzielą wspólny styk. Kratki, które właśnie rozwiązałeś, przechodzą w róg nowej planszy. Nigdy nie dostajesz pustej siatki.

Ten wspólny styk to cała idea. To punkt zaczepienia, którego nie musiałeś sobie wykopać. Żadnego zimnego startu, żadnego gapienia się, żadnego muru. Schodzisz z jednej planszy prosto w środek następnej, czyli dokładnie tam, gdzie Killer jest najfajniejszy.

Działa to w dniach i poziomach, więc zawsze czeka następny. Grasz pięć minut albo godzinę, plansza po prostu płynie dalej. Wszystkie części, które lubię, i żadnej z tych, których nie lubię.

Możesz w to grać w Coffee Sudoku na iPhonie i Androidzie, albo w przeglądarce na coffeesudoku.com. Bez logowania, bez reklam. Weź kawę i zobacz, jak daleko zajdziesz.